Tristan Hoffman Challenge

Tristan Hoffman Challenge

Tristan Hoffman Challenge

Col de la Bonette

Op vrijdag 24 juni 2011 is de tweede editie van de Tristan Hoffman Challenge. Drie medewerkers van Kemkens Installatietechniek gaan deze uitdaging samen aan. Toon Freriks, Sander Gemmink en Martin Maatkamp zullen proberen zich per fiets een weg omhoog te trappen voor het goede doel. Dit is een kort verslag van de aankomst in Frankrijk.

22 juni, 3:28 uur. Net voor de wekker wakker. Vandaag gaat het gebeuren, wij gaan naar Frankrijk. We zijn er klaar voor, tenminste dat denken we. Bijna alles gaat mee en we gaan op weg. Om 4:00 uur in de auto. Volgens het navigatiesysteem is de weg door Zwitserland de snelste route. Helaas blijkt dit later niet zo te zijn.
Via Basel en Bern slaan we vlak voor Lausanne linksaf, via de St. Bernardtunnel en Turijn. Later bleek dat we rechtsaf, via Genève hadden moeten rijden! Waar een actueel navigatiesysteem al niet goed voor is?! Overigens waren wij niet de enigen.
Maar goed, na 14 uur onderweg te zijn geweest, kwamen we om 18:00 uur aan in Jausiers. Het is hier werkelijk schitterend. De ontvangst door het organiserende comité was prima. Ook de accommodatie ziet er voortreffelijk uit. Kijk voor meer foto’s op de officiële website. (www.tristanhoffmanchallenge.nl)

Om 19:00 uur was het diner en daarna werden we officieel welkom geheten. Na het eten was het nog even tijd voor een klein glaasje wijn, waarna wij vermoeid maar voldaan ons bed hebben opgezocht. Morgen wacht ons de verkenning van La Bonette. De spanning stijgt!

Dit is een verslag van de tweede dag in Frankrijk.
23 juni, vanmorgen uitgeslapen. Om 8:00 uur ging de wekker en hebben we ons rustig gereed gemaakt voor het ontbijt. Voor Franse begrippen een prima ontbijt. Een goede basis voor een mooie trainingsdag. Helaas zat het weer niet mee, vandaar dat we tot 14:00 uur moesten wachten.
Toen het eindelijk droog was, kon het gebeuren. Met 30 man gingen we een gedeelte van de Col de la Cayolle beklimmen. De aanloop was vlak via een lange, zeer drukke weg. Eenmaal aan de voet van de berg aangekomen gingen de overtollige kledingstukken uit en werden de laatste zenuwplasjes gepleegd.
Daarna op weg. Al snel vond er een schifting plaats, de klim is niet steil, maar houdt wel lang aan (27 km). De Kemkens boys zitten voorin en gaan ontspannen naar boven. Wat wel opvalt, is de ijle lucht. Onderweg komen we nog een schaapsherder tegen met zijn kudde. Al trappend werd het steiler en steiler.
Toon heeft superbenen (hij geeft aan dat dit standaard is) en gaat er alleen vandoor. Hij is niet te houden! Twee mannen uit Noord Holland gaan achter hem aan, maar krijgen alleen zijn achterkant te zien. Omdat we maar een half uur bergop zouden fietsen knijpt Toon als eerste in de remmen en wacht hij op de anderen.
Nadat de eerste acht personen boven zijn (inclusief de drie Kemkens boys) storten wij ons naar beneden. Toon blijkt geen sterke daler, Sander heeft zijn gewicht mee en gaat veel harder. Lang leve de zwaartekracht.
Aan de voet rapen we iedereen weer op en gaan in peloton terug naar de basis. Daar aangekomen hebben we even gezwommen, inclusief gebruik van sauna en Turks stoombad. Kortom een prima voorbereiding voor morgen. Vanavond vroeg naar bed, om te genieten van de komende dag!

24 juni, 6:30 uur, opstaan! We hebben allemaal slecht geslapen, de spanning stijgt. Toon kijkt naar boven en ziet zijn fiets op het podium staan. Wat zal echter de dag van vandaag brengen? Om 8:30 uur gaan we naar het dorpsplein naar de start. Onderweg moeten we stoppen want er lopen 500 schapen op de weg. Eenmaal op het plein aangekomen worden de laatste foto’s gemaakt. De burgemeester komt in korte broek aangereden op zijn off the road motor.
Om 9:00 uur volgt het startschot door de burgemeester en gaan we op weg, een schitterend gezicht alle wielrenners in dezelfde kleding in een peloton. Onder aan de voet komen we de schapen weer achterop. We banen er ons een weg doorheen, op naar de top. Al snel wordt het veld uit elkaar gerukt. Iedereen zal de berg in zijn eigen tempo proberen te bedwingen.
Toon heeft goede benen, hij neemt het initiatief en gaat er alleen vandoor. De weg naar boven is lang, het weer is echter prima. Op 2.000 meter is de eerste verzorgingspost. Alle deelnemers worden luidkeels aangemoedigd door de supporters. Het gemiddelde stijgingspercentage ligt tussen de 7 en 9%. Op het eind, genaamd de Kiem is het een stukje 15%.
Toon lacht, het gaat prima, hij heeft zijn ritme gevonden, achter hem wordt echter gezwoegd. Een Limburger en twee Noord Hollanders proberen Toon te achterhalen, tevergeefs. Zelfs voor de organisatie was Toon te snel, ook het dweilorkest en de fotograaf waren te laat. De aanwezige bergmarmotten schrikken van Toon en verdwijnen als sneeuw voor de zon. En er lag ook nog sneeuw!
Boven op de top was men nog bezig met het uitpakken van het aggregaat en overige zaken van de DJ toen Toon aankwam! Totaal niet vermoeid en breeduit lachend. Zijn grootste belager, voorzien van neusvleugel, kwam binnen op 2 minuten. Toon zijn tijd was 1 uur en 41 minuten. Sander volgde goed, hij had een hele goede dag. Dit ondanks de slechte nachtrust vanwege de oplopende spanning. Zijn tijd was 2 uur en 9 minuten.
En toen was het wachten op Martin. Met hem ging het iets minder, op 4 kilometer van de top, peddelend op plek 7, kreeg hij kramp in beide bovenbenen. Een onbeschrijfelijk gevoel, hij stond compleet geparkeerd. Later bleek dat het waarschijnlijk een tekort aan zout is geweest, dit gezien het vele transpireren. Gedronken had hij genoeg!
Fietsen bergop ging niet meer! Dan maar lopen. Op alle vlakke stukken nog wel weer op de fiets gestapt, echter het ging meteen weer mis. Totaal vijf maal totale kramp. Al zwoegend, kwam hij lopend op zijn “klikschoenen” bijna bij de top. De laatste 100 meter heeft hij nog gefietst om in ieder fietsend de top te bereiken. Zijn tijd was 2 uur 28 minuten.

Daarna hebben we gewacht tot bijna alle anderen binnen waren. Het was genieten, de DJ draaide de mooiste liedjes en alle aanwezigen keken zich de ogen uit. Voor iedereen was er cola, een broodje knakworst en een medaille. Helaas hebben twee personen het niet gered. Verder iedereen wel! Ook even aandacht voor de wandelaars en hardlopers die 21 km hebben afgelegd voor het goede doel.
Nadat iedereen boven was zijn we aan de afdaling begonnen. Deze was in één woord: schitterend! Geheel overzichtelijk zag je voor je alle haarspeldbochten. Het asfalt was prima en de weg mooi breed. Sander bleek weer in zijn element en stortte zich naar beneden. Toon blijkt moeite te hebben met deze specialiteit. Aan de voet van de berg hebben we op elkaar gewacht en zijn gezamenlijk naar het hotel gegaan. Op naar de drank.
Nadat het vochttekort weer was aangevuld gingen we ons voorbereiden op de feestavond. Gelderesch reizen zorgde voor het vervoer ernaartoe, waarna het feest kon beginnen. De lokale bevolking keek zijn ogen uit. De “Bloasköppe” in hun roze met groene kostuum en een DJ die zijn uiterste best deden om iedereen te vermaken, en dit lukte! Zowel Fransen als Hollanders deden gezamenlijk de polonaise.
Vera Hoffman maakte bekend dat er meer dan 60.000 euro is opgehaald. Een prima resultaat! De trip terug naar het hotel ging te voet. Lopend achter het spelende dweilorkest werd er flink schik gemaakt. Een mooie afsluiting van vier schitterende dagen. Tevens willen wij van de gelegenheid gebruiken maken om de organisatie te bedanken voor deze dagen. Ook natuurlijk onze sponsoren die het mede mogelijk hebben gemaakt dat er zoveel geld is opgehaald.
En nu naar huis, 1.200 km in de auto, waarvan de eerste 200 over tweebaans wegen en bergpasjes…
Martin Maatkamp, Toon Freriks, Sander Gemmink.