Rabo Bergtour Ochten

Rabo Bergtour Ochten

De Wildt slooft zich uit

Tim kwam met het idee om 28-03-2012 de Rabo berg tour in Ochten te gaan rijden. Deze z ijn we dan ook gaan rijden met Bjorn, Marijn, Joep en ondergetekende. Tim zelf was helaas geveld door de griep en kon niet mee.

Er stonden op de advertentie van tourclub het Versnellertje meerdere afstanden, voor ons was er maar 1, en wel de langste afstand: 180 km. De route ging o.a. over de Postbank en de Utrechtse heuvelrug.

We hadden een lekker tempo, en al snel fietsten er meerdere fietsers met ons mee. Af en toe hielden deze mensen ook ons uit de wind. Echt lekker weer was het niet, koud en veel wind. 1 buitje hebben we gehad na een pauzeplek, maar gelukkig waaide die bui snel over.

Na een kilometer of 100 kwam de splitsing van de 130 en de 180 km. De groep waarmee we fietsten was er niet meer. 4 blauw/gele fietsers bleven over. Het leek even alsof de route voor alleen de Wildt was uitgezet. Misschien had Bjorn toch gelijk: “het is maart en nu al 180 km gaan fietsen, dan moet je wel gek zijn!”. Maar tot op dat moment zijn de benen nog goed.

De laatste pauzeplek hebben we overgeslagen. Gelukkig maar, want met opstartende benen na een pauze een klim (Amerongseberg?) te beklimmem is nooit fijn. Maar misschien nog altijd beter dan om die klim achter Marijn aan te gaan. Wat een sterke benen heeft hij vandaag!

Precies weet ik het niet meer, maar Marijn heeft zeker de laatste 40 a 50 km ons letterlijk meegetrokken. 50 km lang kopwerk gedaan. Fijn fietsen heb ik niet meer gedaan die kilometers, en ik denk met mij Bjorn en Joep ook niet. Puur op karakter hebben we het uitgefietst met pijn in de benen, geen moraal meer en wind tegen.

Dan een volgende berg. Het zal er raar hebben uitgezien om in een soort van slow motion een elektrisch karretje proberen in te halen. Het zou mij niet gebeuren dat zo’n karretje eerder boven is dan mij, bedacht ik mij nog. Maar echt makkelijk ging het niet.

Bij aankomst hebben we onszelf getrakteerd op een kop soep. En bespraken we de tocht nog eens na. Vooral die benen van Marijn was het gespreksonderwerp. Wat was hij sterk vandaag.

Groeten Toon