Mallorca

Mallorca

Proloog (zaterdag 3-4-2010)

Wiel heeft me gevraagd om wat te schrijven voor de site. Wellicht vertel ik nu wat dubbel gezien Hayo op het prikbord iedereen al goed op de hoogte heeft gehouden. Zelf zat ik in de andere tourgroep. Daar hebben we andere dingen meegemaakt dan de tourgroep waarin Hayo in heeft gefietst. Hierbij de ontbrekende feiten:
Het begon allemaal al goed. De eerste keer vliegen, voor het eerst in Spanje en dan voor het eerst bij de tassenband. Alle tassen waren inmiddels van de band af. Iedereen had zijn koffer al. Iedereen behalve ik. De lopende band ging uit. En daar sta je dan in een vreemd land zonder koffer. Dan maar eens in mijn beste Spaans vragen waar de koffer kan zijn. Ik moest geduld hebben.
“hoe ziet die tas eruit?” vroeg Marijn me nog. En terwijl hij dat vroeg, ging het alarmbelletje. Dat betekend dat de lopende band weer gaat lopen en dat het deurtje weer open gaat. “Zo!” zei ik en er kwam nog 1 koffer na, zoals Wiel altijd na kwam (op de viaducten) in de bergen.
Daar aangekomen voor het eerst kennis gemaakt met Fred Rompelberg. John zei al wel dat het een aparte man was. Hij kwam bij mij over als een man met ADHD, perfectionistisch maar op zijn manier chaotisch. Praat veel, maar ziet ook alles. Zegt alles recht voor z’n raap. Draait nergens om heen. Wil alles in eigen hand houden, maar hij heeft teveel gasten om het alleen met zijn vrouw Tiny te doen. Hij heeft de naam, zij is de spil in het bedrijf. Van zo’n man is er geen 2e te vinden.
Snel inchecken en fietsen ophalen. Want daar kwamen we voor: fietsen! (tik tik) We wilden met z’n allen de eerste tocht fietsen. Een soort van openingsrit. Maar geen enkele fiets deugde. Het zadel te schuin, de bandenspanning te hard, roest op de kabels, remmen die niet deden, schakelen ging zwaar, stuur te hoog of irritant tikje.
Zelf heb ik heerlijk gereden. Super fiets. De ketting hoorde ik wel maar dat heb ik thuis ook. Dan hoor ik dat hij het doet. Thuis heb ik een Bulls. Een Bulls is net als een Ferrari. Totaal geen comfort, maar de snelheid zit er wel in. Gebouwd om hard te rijden. En natuurlijk (hoewel ik wat voorzichtiger ben geworden met deze opmerking) :’starten – lopen!’. Als je dan op een Fred Rompelberg fiets zit is het genieten van het comfort.
Dat komt misschien omdat er in het Fred Rompelberg bicycling Team een wereldkampioen in het midden heeft.
Die heeft me perfect op de fiets gezet.

60,62 km gefietst.

geintje man! (Zondag 4-4-2010)

Wat een regen vandaag! Als het op Mallorca regent, dan is het spekglad op de weg. Was iets met zout, nooit regen en ander asfalt. Wat de verhoudingen waren weet ik niet, maar het is dan echt spekglad. Uitdrukkelijk werd ook gezegd dat we absoluut niet op de fiets moeten stappen!
Dat ik op de fiets zou komen vandaag had ik niet verwacht. (Net zo min dat ik John ooit aan het dansen zou zien zoals de avond ervoor.) Nadat we met de bus met een aantal in Palma waren geweest, ben ik met Johan terug gegaan om te gaan fietsen. Het klaarde met de minuut op. De anderen zaten nog in een Irish pub of waren aan het sightseeing in Palma.
Sjaak was achter gebleven in het hotel. Hij had inmiddels ook al de fietskleren aan en wilde ook fietsen. Daarom met z’n 3-en de Randa beklommen. Voor de getallenfreaks onder ons: ruim 500 meter hoog, +/- 5% gemiddelde stijging en ruim 4 km lang. Mijn eerste berg in mijn leven. Tenzij je de côte de la redoute als berg kunt meetellen.
Johan heeft veel kopwerk gedaan die dag en heeft de Randa niet helemaal beklommen. Sjaak en ik gingen door. Onderaan wachten we wel weer op elkaar. Sjaak ging hard naar boven! Lekker tempo en constant. Terug naar beneden was wat lastiger omdat zijn remmen omgedraaid moesten worden zoals hij dat op zijn eigen fiets ook heeft zitten. Beneden aangekomen geen Johan. Dan Marco maar sms-en, ik had zijn nummer namelijk niet. Misschien ook een beetje dom, met z’n 3-en gaan fietsen en niet de nummers uitwisselen van elkaar. Maargoed, ik Marco dus ge-smst: “heb jij het nummer van Johan?” Krijg ik terug: “Beetje doorfietsen, die fietst voor je…”
Bij het hotel aangekomen komt de rest die in de pub zijn blijven hangen ook terug van de stad. Marco: “waar is Johan dan?”. Daarom had ik je ook gesmst! “Wij waren Johan kwijt!”
Marco:” Dat was toch een geintje?”

49,85 km gefietst

Bedankt John! (Maandag 5-4-2010)

Wel of niet met de speedgroep mee. Dat was DE vraag bij het ontbijt. Bij marco was het duidelijk: Speedgroep.
Eerst vertrek je naar een punt op 10km. 10 km lang vals plat omhoog. Daar komen alle groepen bij elkaar. Mocht je de verkeerde keus hebben gemaakt, kun je nu nog switchen. Marco kwam (met hangende pootjes) terug naar ons. Wij zitten in de tourgroep. Zelf zat ik nog te twijfelen om mee te gaan met de speedgroep. Maar na de wijze woorden van John aan het ontbijt ben ik toch met de tourgroep meegegaan. Bedankt John!
Vandaag gaan we de San Salvador beklimmen. Iets boven de 500 meter hoog met 6% stijging. Mijn 2e beklimming ooit. De Nederlander die mee was drukte zich de hele dag, maar op de berg kwam hij uit zijn stulpje. Dat zal toch niet gebeuren! Dat ga ik voorkomen! Maar dat zal me duur komen te staan…
Wiel had het moeilijk op de terugweg. Maar dat duurde bij mij ook niet lang meer. Henk, begeleider en ex-chirurg gaf me nog een keer een duw zodat ik weer bij kwam in het “peloton”. Maar op 30 km voor het eind ging bij mij ook het licht uit. Hongerklop. John: ”als je een hongerklop hebt, is het net alsof je water in je benen hebt. Je kunt dan helemaal niets meer!” Bedankt John, die opbeurende woorden helpen me nu! (dit deed me weer denken aan de winter van 2009/2010 ergens bij Azewijn op de woensdagavond training, terwijl mijn remmen achteraf aan liepen en daarom voorzichtig ben met de opmerking: ‘starten – lopen’ )
Iedereen fietste door, maar John wachtte op me en gaf me eten. Eten en een gelzakje. “een half zakje is ruim voldoende!” zei John nog, maar hij was al op. De tijd om die zin uit te spreken is ruim voldoende om het zakje binnenste buiten te zuigen! John hield me verder uit de wind. Bedankt John! Wiel, Peter en Marco hadden zich inmiddels ook al verzameld aan de drukke weg naar beneden om mij thuis te brengen. Henk bleef ook tot het bittere eind bij ons. Peter de andere begeleider, de Nederlander, een Duitser van ruim 2 meter die aan triatlon doet en Jos fietsten door. Voor de finale.
Afzien en mooi terug kijken op de rit ligt dicht bij elkaar. Ook al ben je zo leeg gefietst ik kijk er echt heel mooi op terug.
NOGMAALS BEDANKT JOHN!

153,52 km gefietst.

Wereldrecord. (Dinsdag 6-4-2010)

Gisteravond kreeg ik als tip: ‘veel pannenkoeken eten met honing’. Dit was het recept voor een caloriebom en trage suikers. Veel verstand van voeding heb ik niet, maar baad het niet, schaad het niet dacht ik en at me ongans in die dingen! Nog een keer een hongerklop krijgen gaat mij niet overkomen! Ik nam zelfs pannenkoeken mee voor onderweg.
Vandaag komen we op de foto met de snelste man op de fiets. Fred Rompelberg. 268 km per uur op de fiets, 1 mijl lang! Het duurde allemaal wel lang en het was koud. We willen weer knallen (tik tik)! De speedgroep was inmiddels opgeheven. Die waren als beklopten aan het fietsen. Gisteren vaak op Wiel moeten wachten maar toch nog een gemiddelde van 29,5. De speedgroep had 30,4 gemiddeld. Wiel is net als zijn zoon, geen goede klimmer. Daar wachten we dan ook gewoon op. Punt. Dus als een gek die ene km harder fietsen of lekker toeren zoals ons? Heb nog steeds geen spijt van de wijze raad van John die ik heb opgevolgd: “als het fietsen in de toergroep niet hard genoeg gaat kun je altijd nog in de speedgroep” Maar we fietsen echt lekker met z’n allen!
Vandaag de Oriënt beklommen. Marco was slecht in orde en moest tijdens de klim afstappen. Belgen omschreven hem als “boskakker”. Hij is de bus ingestapt en heeft donderdag pas weer de fiets gepakt! Misschien was de rit te zwaar voor hem. 1300 hoogtemeters in totaal.
Weer was de Nederlander-die-nooit-geen-kopwerk-doet uit zijn windscherm gekropen en probeerde eerder boven te zijn dan ons. Heel even zat hij in mijn wiel. Even opschakelen naar de grote plaat dan gaan staan op de pedalen en jezelf kwaad maken. Toen was hij bij de eerstvolgende haarspeldbocht ver achter me. Nu eigen tempo omhoog. Peter kwam helaas net na hem boven.
Bij het inleveren van de fietsen zag ik Fred Rompelberg roken. Ik zei dat hij in goede conditie moest zijn en niet moest roken want ik had vandaag alweer een serieuze poging gedaan naar zijn wereldrecord. De drukke Fred zei: “jij bent mijn vriend” en schudde mijn hand klopte mij op de schouder en keek of de wereldkampioen mecanicien zijn werk wel goed deed.
“ik kom alleen nog 200 km/h tekort”

112,00 km gefietst

Natuur (Woensdag 7-4-2010)

WAKKER WORDEN, WAKKER WORDEN! ’s Nachts rond half 2 recht op in bed! Een paar man kwamen net uit de kroeg die ik eerder had verlaten. Ik was moe, nog last van de hongerklop van maandag denk ik. Wat een belachelijk tijdstip op de verjaardag van Johan om iemand wakker te maken! Maargoed, ik had waarschijnlijk hetzelfde gedaan als ik wel langer was gebleven en een ander lag al in bed.
Vandaag op de planning: ‘een rustdag’. Dat betekend met z’n allen de benen “los” fietsen richting Sta Ponça. Kom je ineens een pukkeltje tegen van ik schat 500 meter lang. Dus grote plaat erop en stampen. Blijkt het een helling te zijn van 14%!!
Ko, Mark en Jos zijn ook aan het klimmen. De Major. Het is de hoogste berg van het eiland. Zelf had ik er ook wel oren naar, maar als we donderdag en vrijdag nog lekker mee wilden fietsen was het beter van niet. Donderdag werd een naar ons aangepaste route met extra veel hoogtemeters! Dit liet Peter de begeleider in ieder geval zien op een programma dat leek op een soort van google earth in 3D.
In Sta Ponça waren de vogels (Het is triest gesteld met mijn kennis van vogels. Ik kan een serieuze poging doen om het merk van de vogels te noteren, maar misschien zet ik mij daarmee erg voor schut. Ik hou het daarom maar op vogels) druk met het nestelen (en alles wat daar bij hoort). Theo zei dat het zo mooi schoon was. Je ziet nergens geen vogelpoep. Als je op het brugpad loopt met al die kraaien, daar is het gewoon wit van de poep! En hij had gelijk. Helemaal niets. Waar zouden ze toch schijten?
Na wat foto’s te hebben gemaakt van de flora en fauna gingen we snel richting terras. De zon begon aardig door te breken! Verderop lag een terras met uitzicht op zee. Daar maar even wat eten. Terwijl we daar heen fietsen bedacht ik me nog dat je op de fiets zoveel van het eiland ziet. Zo zie je bijvoorbeeld ook waar de vogels schijten. Nog niet op het terras beland of ik werd namelijk ondergescheten op mijn helm, en arm en been door die beesten.
Geweldige natuur daar op Mallorca!

72,05 km gefietst.

Pijn Donderdag 8-4-2010

Vanmorgen Marijn wakker gezongen met “er is er 1 jarig hoera, hoera…” vandaag is Marijn namelijk met een jaar erbij opgestaan. Ik ben opgestaan met spierpijn. Dat belooft wat voor vandaag. Het zou de zwaarste rit worden volgens de begeleiding.
We zijn gestart samen met de oude speedgroep. Die was uiteengevallen omdat het te hard ging op maandag. Bij ons was het ook minder. Jos durfde niet meer met ons mee te gaan. Wiel fietste op advies van de begeleiding ivm zwarte tocht ook mee met de andere groep. In de andere groep zaten alle andere leden van de Wildt. De Duitse triatlon man was met zijn zoon met hun mee.
De speedgroep ging hard. Tijdens de eerste beklimming vielen ze al bij de beklimming! En ik zag ze afdalen de eerste 3 bochten. En ik maar denken dat Marco goed kon dalen. Maar misschien is dit meer een optelsom van risico’s (durven) nemen, haantjesgedrag en techniek. Ik kon met sommigen mee naar boven. Ze zongen alleen niet mee met het volkslied van Fred Rompelberg. Boze blikken vielen mij ten deel. Misschien omdat zij de sport wel serieus nemen!
We zijn na die berg ook maar meteen zonder hen verder gegaan. Ten eerste waren wij hun nog geen blik in de ogen waard. Ze fietsten totaal niet sociaal. Totaal niet-de Wildt zeg maar.
Zo’n zelfde soort actie kwam van Marco. Hij was los na een afdaling. Hoe hij stuurt in de bochten en daarbij goed kan afdalen, daar ben ik nog wel eens jaloers op. (Evenals het valgewicht op dat moment; geintje man!) Op het “vlakke” stuk probeerde ik het gat dicht te rijden. En het ging. Met pijn en moeite, maar het ging. Ik was bij en wie reed er weer weg? Het was Marco die zich al die tijd mooi had kunnen verschuilen achter een groepje andere renners. Nu kon ik niet meer aanpikken. Hij had de mentaliteit van de speedgroep al aardig aangenomen na 10 km met hun mee te hebben gefietst op de maandag!
Maar op de soort van Kartenspielerweg XXL had ik hem te pakken. Het was dezelfde weg waar Johan zondag de hele weg op kop had gereden toen we met z’n 3-en de Randa hadden beklommen. De Nederlander-die-nooit-geen-kopwerk-doet, Marco en ik waren los bij de anderen. Peter zei tegen John: “Marco zegt nu vast: ‘WE ZIJN LOS!’ tegen Toon”.
Het moet ook nog steeds de eerste keer zijn dat ik in de winter op de woensdagavond eens een keer gewoon blijf wachten tot aan het bordje waterwingebied op het Peeske, dus waarom zou ik nu ook wachten nadat Marco dat zei? Dus ik zette aan en hield bovenop het heuveltje de benen stil zodat Marco over kon nemen. Het duurde en duurde, totdat ik achterom keek. Inderdaad, ik was los: geen Marco.
Voor het eind nog een stukje langs de snelweg. Wind tegen. Wanneer we die wind ooit mee hebben gehad weet ik niet, maar het lijkt wel alsof de wind steeds met ons mee draaide. Maar het komt omdat we op een eiland zitten heb ik me uit laten leggen. Die logica snap ik alleen nog niet. Dat het veel en hard waait snap ik, maar altijd tegen?
Op die snelweg zat ik in mijn ritme. Als je dat maar eenmaal te pakken hebt kun je het “eeuwig” vol blijven houden. De Belg die uit de speedgroep kwam en met ons mee was kwam me helpen de jongens die het moeilijk hadden uit de wind te houden. “U is goed hè, waarom komt u niet voor België trainen?”, zei de Belg. Dat soort complimenten deden mij op dat moment goed. De benen begonnen pijn te doen. Op dat moment kun je weer 10 km langer op kop blijven fietsen!
Wat wel het meeste pijn deed deze dag is doodgaan op een viaduct die geen naam heeft. Ook niet op de landkaarten:
de Grau.

130,88 km gefietst.

Trots Vrijdag 09-04-2010

Nadat de film van Fred Rompelberg was afgelopen zijn we de stad nog in gegaan met een aantal mensen. Zelf ben ik eerder weg gegaan. Wilde weer fris en fruitig op de fiets zitten. John was niet mee, maar lekker heeft hij niet geslapen. Hij was bang dat ik hem terug wilde pakken nadat hij mij WAKKER WORDEN WAKKER WORDEN WAKKER WORDEN wakker had gemaakt a la Jochem Myjer eerder deze week.
Maar de anderen waren wel later naar bed gegaan dan mij, alleen nuchterder dan mij. Wat wil je ook als je gezakkenrold bent en alles kwijt bent. Van onze groep bleef niet veel meer over. Wiel was met de andere groep mee. Jos had een rustdag nodig. Marco en Peter waren bij de politie aangifte gaan doen. Dus gingen John en ik ook mee met de andere groep. Daar zat de rest van de Wildt ook.
Het was een mooie sluitingsrit. We hebben heerlijk gefietst achterin de groep. Geprobeerd de groep aan het zingen te krijgen. Wat waren ze stil! Maar gelukkig was na een kilometer of 70 het ijs gebroken en begon men her en der in de groep het volkslied mee te zingen dan wel te fluiten!
Er waren in deze groep vrouwen mee die het moeilijk hadden. 1 werd er al elke keer geduwd door haar man. De andere vrouw heb ik ook een paar keer aangeduwd om de viaducten op te komen. Achteraf was het de vrouw van de Nederlander-die-nooit-geen-kopwerk-doet. Had ik haar moeten zeggen dat haar man geen kopwerk deed en dat hij mij maandag wel had mogen drukken? Nee, hoe minder mensen het weten van maandag hoe beter. (what happens on Mallorca, stay on Mallorca!)
Wiel kreeg een lekke band. Hij plakt de banden net zo snel als dat hij fietst. Maar gelukkig was het mooi weer! En het werd ook wel weer eens tijd om het volkslied van Fred Rompelberg te oefenen!
Fred heeft zijn lied, maar een tekst in een ander wielerlied die bij mij steeds door mijn hoofd spookte was: “Alleen met stijl behoor je tot de sterken”. En deze zin werd me steeds duidelijker deze vakantie. Je hoeft niet de meeste kilometers te willen maken. Niet hele goede benen te hebben en de leiding opnaaien en harder proberen te fietsen dan de zwakste schakel. John en Ik hebben stijlvol gefietst door achterin de mensen te helpen die het moeilijk hadden omdat we goede benen hadden. En dat gaf mij (en ik denk John ook) de meeste voldoening!
Misschien kregen we mede daarom als de Wildt zijnde nog wel de meeste complimenten. En dan heb ik het niet alleen over vandaag maar de hele week. Toen we (lang) moesten wachten op Wiel of Marco als boskakker de tijd nam op de Oriënt, geen probleem wij wachten.
En daar mogen we als groep trots op zijn!

103,87 km gefietst.

Thuis (Zaterdag 10-04-2010)

Weer terug naar huis. Het is leuk om te gaan maar ook weer fijn om terug te gaan naar huis. De benen zijn goed te voelen. Het is mooi geweest.
Dit keer als 1 van de eersten de koffer terug. Johan had deze keer pech. Hij was zijn portemonnee verloren in het vliegtuig. Maar achteraf heeft ook hij die weer terug gekregen. Net zoals Marco en Peter. Zij hebben hun portemonnee ook terug gekregen. Iemand heeft hun portemonnee teruggebracht. Geld was er alleen uit.
Terug in de bus begon John langzaam in slaap te vallen. Zonnetje schijnt lekker naar binnen in de bus. Veel kilometers gemaakt afgelopen week en het hobbelen van de bus schommelt hem in slaap. Het had mij kunnen overkomen.
Maar ik was zijn actie van dinsdagnacht nog niet vergeten. Dus ik sloop naar hem toe: “wakker worden wakker worden wakker worden!”
Hij wordt ,denk ik, nu nog badend in het zweet wakker van een nachtmerrie met mij in de hoofdrol. Begrijpelijk.
Bij de Wildt aangekomen stond het thuisfront op ons te wachten!
Allemaal bedankt.
Vooral ook de organisatie door John en Marco. Het was een onvergetelijke mooie week! Gezellig, lekker gefietst en mooi weer.
Bedankt!
Groeten Toon
p.s.: nog 1 keer. Zing gewoon achter het beeldscherm nog 1 keer het nummer van Fred Rompelberg keihard mee. Of je nu op het werk bent, op de computer kamer ergens in huis, een internetcafe of op je mobiel in de trein. Gewoon nog 1 keer zingen. Gewoon omdat het zo lekker weg zingt:

Heilie Heilo heilie heilie heilo heilie heilo heilie heilo Heilie Heilo!